فصل [ چهارم ] [ دعا بين اذان و اقامه ، و شروع در نماز ] پس هر گاه فارغ شده باشى از اذان گفتن بايد كه فصل كنى يعنى جدا سازى ميانهء اذان و اقامت به سجده كردن يا به نشستن ، و بگوئى در وقتى كه تو ساجد يا جالس باشى : اللّهمّ اجعل قلبى بارّا ، و عيشى قارّا ، و رزقى دارّا ، و اجعل لى عند قبر رسولك صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مستقرّا و قرارا « 1 » . [ خداوندا دلم را مطيع و نيكوكار ، و عيش مرا بر قرار و پايدار ، و روزيم را فراخ و فراوان گردان ، و قرارگاه مرا در حيات و ممات در جوار قبر رسول خود قرار ده ] . بعد از آن طلب و مسألت نما آنچه خواهى ، و سؤال كن حاجت خود را از حضرت الهى ، بدرستى كه روايت شده است از حضرت رسالت پناه محمّدى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : انّ الدّعاء بين الاذان و الاقامة لا يردّ ، يعنى « بدرستى كه [ تير ] دعا در ميانهء اذان و اقامت به [ هدف ] اجابت مىرسد و ردّ نمىشود » . و بعد از آنكه فاصله كردى ميان اذان و اقامت و گفتى كلمات مذكوره را كه

--> ( 1 ) تفسير مفردات اين دعا و دعاهاى آينده در ص 96 به بعد خواهد آمد .